Good old Johnny.
Best bizar als je vriend jou een huis vol museumstukken nalaat. Alles tot in de puntjes gereviseerd, en het meeste schijnt nog te lopen ook. Tussen al deze motoren zaten wij vaak aan de koffie slap te lullen over van alles en nog wat. Het was zijn lust en leven en daar tussen is hij ook gestorven.
En nu mij de taak om er een liefhebber voor te vinden, een plek in een museum wellicht. Komt tijd komt raad, er is geen haast. Toch is de ontmanteling begonnen want John had er bij sommige een waar kunstwerk van gemaakt. Niet de lulligste schroefjes gebruikt, en zeker niet bezuinigt op de lijmkit.
Gelukkig heb ik fantastische hulp en schieten we al lekker op.
Ik weet dat het mij gegund is maar toch voelt het raar, zijn spullen, uit zijn huis halen. Of dat ik een dief in de nacht ben. Hij stond er op, ik weet het, maar toch. We gaan er een mooie plek voor vinden, maar liever had ik dat hij nog een paar jaar de opzichter was gebleven van zijn bijzondere museum. Dat net voordat ik wegvoer er een bakkie koffie aankwam in ruil voor een peuk. En als ik terug kwam van een dorstige vaartocht er een ijskoud pilsje klaar stond.
Op zijn uitvaart een mooi gedicht voorgedragen (kreeg nog applaus ook) gevolgd door een emo stukje (man wat is dat toch moeilijk) maar ik moest het doen voor mijn vriend.
Het huis zal wel verkocht worden en ik zal op zoek moeten naar een andere ligplaats. Hoe het ook loopt, ik zal de grote berg met fijne herinneringen de rest van mijn leven als een prachtig gereviseerd motortje met mij mee laten lopen.